محدودیت نرخ و سهمیه: محافظت از بودجه هوش مصنوعی

شناسه ربات عمومی است. این یعنی باید فرض کنید کسی روزی آن را برمی‌دارد و امتحان می‌کند.

سه لایه

محدودیت به ازای بازدیدکننده. سقفی برای تعداد پیام در دقیقه از یک منبع. جلوی ارسال پشت‌سرهم را می‌گیرد بدون اینکه کاربر عادی متوجه شود.

محدودیت به ازای ربات. سقفی ساعتی برای کل یک پروژه. اگر ترافیک از چند منبع بیاید، این لایه همچنان سقف می‌گذارد.

سهمیه ماهانه. سقف کل پیام‌ها در یک دوره. این آخرین خط دفاع است و هزینه را قابل پیش‌بینی می‌کند.

چرا هر سه لازم‌اند

هر لایه سناریوی متفاوتی را پوشش می‌دهد. اولی کاربر پرشتاب یا اسکریپت ساده. دومی ترافیک توزیع‌شده. سومی مصرف تدریجی که هیچ‌کدام از دو لایه اول را فعال نمی‌کند اما در پایان ماه صورت‌حساب می‌سازد.

دفاع در عمق

محدودیت هم در لایه وب‌سرور اعمال می‌شود و هم در خود سرویس. دلیلش ساده است: اگر لایه بیرونی دور زده شود، لایه درونی همچنان کار می‌کند.

وقتی سقف پر شد

پاسخ باید روشن باشد، نه خطای عمومی. کاربر باید بفهمد موقتاً امکان پاسخ نیست و مسیر جایگزین چیست.